Groei van binnenuit interviewt bijzondere mensen die in het verleden op een onderscheidende manier hebben deelgenomen  in de diverse training- en coaching trajecten. Else Veldman was de een van de eerste werknemers van de afdeling Innovatie bij Enexis. Haar eerste periode kenmerkte zich door de ontdekking van een chronische ziekte. Ondanks haar beperkingen weet ze successen te behalen en ziet de wereld er voor haar weer fleurig uit.


Else Veldman

 

Geboren:  zevenentwintig januari 1983

Beroep: Innovator

Studeerde: Werktuigbouwkunde

Status: Ongehuwd

Woont in: Utrecht

Gewerkt voor: Essent (Essent Netwerk, voorganger van Enexis)

Huidige werkgever:  Enexis

Jaar van coaching: 2008

De energie spat er bij Else Veldman vanaf in park Sonsbeek in Arnhem wanneer het gaat over innovatie. De kracht van passie in een bijzondere situatie.

 

Een krachtig jong talent met oog voor de toekomst werd abrupt verstoord in haar bloei. Toch konden de fysieke tegenslagen haar weg naar succes niet dwarsbomen. Else Veldman, innovator bij Enexis, kan weer dromen en wil zich inzetten voor een betere wereld. Ze maakte een bijzondere periode door met pieken en diepe dalen waarover ze openhartig vertelt.

 

“In april 2008 begon ik als technisch trainee bij Essent met mijn tweede project op de nieuwe afdeling van Han Slootweg: Innovatie. Ik was op zoek naar een interessant plek binnen de organisatie van Essent. Een bepaalde functie bekleden is nooit mijn doel, maar er zijn wel componenten die ik in mijn werkzaamheden terug wil zien. Iets compleet nieuws neerzetten heeft mijn voorkeur. Voortborduren op een bestaande situatie geeft mij persoonlijk te weinig uitdaging. Vernieuwen en verbeteren hebben op mij een grote aantrekkingskracht. Je bezighouden met vragen waar nog geen antwoorden op zijn. Al zal ik de wereld in mijn eentje niet veranderen, ik hoop toch mijn steentje bij te kunnen dragen aan een betere wereld. Met trots kan ik vertellen dat ik na mijn traineeperiode samen met een aantal andere werknemers de innovatieafdeling van Han invulling mocht geven.”

Ziekte
“Kort na mijn begin op de afdeling Innovatie werd ik ziek. In eerste instantie kreeg ik verschillende longontstekingen. Ik was snel vermoeid en kreeg energieke beperkingen. Ik kwakkelde wat aan en er werd geprobeerd om met medicatie de boel te beslechten. De medicijnen hielpen echter niet om me terug te brengen naar mijn oude niveau. Ondanks dat, bleef ik ambitieus ten aanzien van mijn werk. Ik ben een harde werker en ben gewend om mijn grenzen op te zoeken en wil ze ook graag verleggen, hierdoor ga je er ook vaak overheen. Door de inspanningen die ik daardoor moest leveren, sterkte mijn ziekte aan en moest ik minder gaan werken. Mijn werkzaamheden werden anders ingedeeld en na loop van tijd ging het redelijk.”

“In 2009 sloeg echter het noodlot toe. Er zaten verschillende ontstekingen in mijn zenuwstelsel waardoor ik erg veel pijn had en niet meer kon lopen. Tot grote schrik werd er een chronische ziekte geconstateerd: een bijzondere vorm van een vasculitis: het syndroom van Churg-Strauss. Er volgde een maandenlange en zware revalidatie. Het was frustrerend om te leven met de beperkingen die mij door mijn ziekte werden opgelegd. Ik zat in de bloei van mijn leven, lag in een bed en kon niets. Natuurlijk kreeg ik uit diverse hoeken veel steun en dat hielp me zeker. Mensen vonden het bewonderenswaardig wat ik deed en wat ik nog steeds doe. Het is een prettige waardering, maar ik heb eerlijk gezegd weinig keuze. Zo genuanceerd kijk ik er ook tegen aan. Als je bij de pakken neer gaat zitten, word je uiteindelijk zelf ongelukkig. Je moet het toch zelf doen en ik heb daarom hard gewerkt om mijn ziekte een plaats te geven. De wetenschap dat ik mezelf kon leren anders met zaken om te gaan, omdat ik dit tijdens het coachingstraject in 2008 heb geleerd, gaf mij veel vertrouwen en kracht om uit mijn benarde situatie te komen.”

‘In de vijf gesprekken die ik heb gehad, heb ik inzichten verworven waar ik de rest van mijn leven heel veel aan zal hebben’

Mentaal
“Bij het afronden van mijn studie Werktuigbouwkunde aan de Universiteit van Twente zei mijn afstudeerbegeleider tegen me: “Jij komt pas echt tot bloei als het moeilijk wordt.” Door mijn ziekte moest ik bij Essent leren om te gaan met mijn beperkingen en een onderdeel daarvan was dat ik mijn grenzen opnieuw moest leren kennen. Ik moest een nieuwe balans zoeken, want ik redde het fysiek niet om zo hard te werken als ik gewend was en ook in mijn privéleven moest ik veel dingen laten. Dat was in het begin moeilijk. Ik leerde in die tijd Netty Versloot kennen. Zij werd mijn coach en benadrukte juist wat ik wel kon. Dat leek een simpele mindsetting, maar dat was het allerminst. Het was een mentaal proces. Ik moest bijvoorbeeld keuzes maken op de werkvloer, want ik kon niet alle opdrachten of projecten aan. In het begin voelde ik mezelf bezwaard wanneer ik ‘nee’ tegen collega’s moest zeggen. Ik moest leren omgaan met zulke situaties.”

“In ongeveer vijf gesprekken die ik heb gehad, heb ik inzichten verworven waar ik de rest van mijn leven heel veel aan zal hebben. Coaching maakt je bewust van hoe je zelf de wereld bekijkt en hoe het anders kan. Reflecteren op gevoelens en deze objectiveren was leerzaam. Ik kan me nog herinneren dat ik naar het Universitair Medisch Centrum Utrecht moest voor een onderzoek terwijl ik niet kon fietsen. Omdat de Universiteit van Utrecht daar ook gevestigd zit, zat de bus waarmee ik reisde bomvol met studenten. Ik dacht toen ik die bus in stapte: ‘Waarom pakken jullie, gezonde jonge mensen, niet de fiets?’ Achteraf dacht ik: ’Misschien hebben zij ook wel hun redenen, aan mij zie je immers ook niet dat ik ziek ben, dus wie ben ik om dat te zeggen?’ Die situatie is me erg bij gebleven.”

‘Al zal ik de wereld in mijn eentje niet veranderen, ik hoop toch mijn steentje bij te kunnen dragen’

“Het knappe is dat Netty in een mum van tijd tot je weet door te dringen en kan achterhalen wat er werkelijk speelt. Daarnaast heeft ze me geholpen te bepalen wat voor mij echt belangrijk is wat me erg helpt om goede keuzes te kunnen maken en heeft ze me tools aangereikt om mijn leven opnieuw vorm te geven en mijn ritme aan te passen waardoor ik alles weer opnieuw op kon bouwen. De vechter in mij heeft de grilligheid om grenzen op te blijven zoeken. Maar ik heb wel geleerd om mijn grenzen bij te stellen, daar vrede mee te hebben en gelukkig mee te zijn. Toch zal ik altijd blijven proberen mijn grenzen te verleggen en maak ik nog steeds wel eens de keuze om er over heen te gaan. Ik accepteer dan dat dat niet altijd goed gaat en ik heel moe word of zelfs ziek. Tja, ik ga dan liever even flink op mijn bek om het uiterste ergens uit te halen. Dat zit toch in mijn aard.”

Waardering
“Ik werk momenteel 32 uur per week en moet selectief zijn in mijn werkzaamheden. Ik wil de dingen die ik doe, ook echt goed doen. Toch heb ik ook wel veel positieve elementen gehaald uit het leren omgaan met mijn ziekte. Zo kan ik echt genieten van behaalde resultaten. Uiteraard omdat ik daar onbedoeld de tijd voor krijg, maar ik zie sommige mensen die blijven rennen terwijl zij juist helemaal niet genieten. Als je aan projecten werkt met zoveel bezieling en energie, dan moet je jezelf belonen door af en toe het voldane gevoel te ervaren.”

‘Reizen is een passie van me. Ik was mijn vrijheid en onafhankelijkheid verloren en dat is precies wat onderweg zijn met zich mee brengt’

“Het heeft mij af en toe verbaasd dat mensen bij (inmiddels) Enexis nog zo tevreden over me waren, ondanks dat ik minder energie in mijn werk kon stoppen. Maar ik bleef goede resultaten behalen. Ik kreeg het vertrouwen van mijn manager Han Slootweg. Hij is een voorbeeld van hoe je effectief kunt werken en hoe focus tot grootse prestaties kan leiden. Juist in mijn situatie zijn dat eigenschappen waar ik veel van leer. Ik ben hem dankbaar voor de kansen die ik heb gekregen. Mijn complimenten aan Enexis om het allemaal organisatorisch zo te regelen dat ik mijn werk optimaal kan blijven doen. Het bedrijf heeft me alle ruimte geboden om mijn werk zo wezenlijk mogelijk in te richten op een aangename manier. Het team waarin ik werk heeft begrip voor mijn situatie. Ze zijn geweldig in de omgang en daardoor presteer ik nu weer.”

Dromen
“Mijn eerste doel is om mijn proefschrift af te maken. Het gaat over de huishoudelijke elektriciteitsvoorziening en de inrichting van ons netwerk. Het geschrift is op dit moment mijn primaire bezigheid. Ik heb er door mijn ziekte wat meer tijd voor nodig, maar het komt af! De kwaliteit van het leven ziet er op dit moment voor mij allemaal wat rooskleuriger uit. Alles heeft een plek gekregen en ik heb mijn fysieke beperkingen kunnen accepteren. Ik merk dat ik zelfs af en toe weer fantaseer over toekomstige mogelijkheden zonder dat ik mij daarbij beperkt voel door mijn ziekte. Reizen is een passie van me. Ik was mijn vrijheid en onafhankelijkheid verloren en dat is precies wat onderweg zijn met zich mee brengt. Afgelopen jaar heb ik voor het eerst sinds de diagnose weer kennisgemaakt met een, voor mij, nieuwe cultuur. Mijn bestemming was Rusland en het was geweldig. Het gaf me een heerlijk gevoel. Ik voel me gelukkig, kan nu weer doelen stellen en heerlijk dromen.”

 

Klik hier voor informatie over individuele performance coaching.